Welcome to our blog!

newwave.zulkikreegavinrarathorgagra.info

like this phrase Duly topic..

Menu

Category: DEFAULT


If I Wear A Bell - Augusto Pirodda Quartet - A Turkey Is Better Eaten

29.01.2020at 06:07 | Author : Dailmaran | Category : DEFAULT | : Thumbtack


Zijn spel kenmerkt zich door een duidelijke opbouw van thema en spanning. Zijn soli zijn lang en heftig. Als hij losgaat, gaat hij ook echt los. Zelfde geldt voor Wiltenburg; stevige drive, vette baslijnen. Hij houdt de vaart er goed in. Zelfs in de meer ingetogen stukken barst het van de dynamiek. Op sommige momenten is het iets te veel voor gevoelige trommelvliezen, maar we nemen het voor lief en af en toe eens flink uit je dak gaan moet kunnen.

Deze mannen behoren tot de oudere generatie, maar bewijzen dat energie en vitaliteit niet gebonden is aan leeftijd. Niets ten nadele van prachtig gitaarwerk van Albers, maar Zoetelief is iets genuanceerder in zijn spel. Deze sympathieke, goedlachse gitarist is creatief en op sommige momenten zelfs lyrisch. Als tegenhanger en medespeler van Albers een prima keuze.

Hij brengt meer kleur en diepgang in de arrangementen. De neiging om door te schieten zit er bij de heren wel in en wat meer balans maakt het geheel een stuk interessanter en aantrekkelijker om naar te luisteren.

Jammer genoeg kwam hij solistisch weinig aan bod. Thijs van Leer is natuurlijk onlosmakelijk verbonden met zijn orgel en dwarsfluit.

De mooie, warme klanken van de fluit blijven een genot om naar te luisteren. En waar hoor je tegenwoordig nou nog de dwarsfluit? Ook het orgel is niet weg te denken in deze setting, alhoewel het leek alsof het toetsenaandeel in de Focusstukken 'Focus III', 'House Of The King', 'Hocus Pocus' en 'Sylvia' flink gereduceerd was ten opzichte van vroeger.

Of misschien kwam het omdat het forse gitarenwerk overheerste. Het mocht de pet niet drukken. De toegift was wederom een stuk van Rollins, 'St. Daar hadden we op gewacht en het was een ontlading. Er ging een golf van herkenning door de zaal en mensen zongen luidkeels mee. Wat een feest! Klik hier voor foto's van dit concert door Monique van der Lint.

En bekijk hier foto's van dit concert door Donata van de Ven. Het is altijd weer interessant om die naast elkaar te leggen en te kijken hoe de diverse musici deze bezetting gebruiken en tot wat voor soort jazz dit leidt. Het titelnummer 'A Turkey Is Better Eaten' is aanvankelijk vooral een creatieve en speelse ontmoeting tussen Pirodda en de ritmesectie, waarin vooral drummer Marek Patrman overtuigt met swingend ritmische roffels.

In 'Falling Fragments', 'Psalm Nr. Vooral 'Psalm Nr. Maar ook de solo van Pirodda verderop in het nummer is luisterrijk en getuigt van een zekere mate van spiritualiteit. Al met al heeft dit kwartet een sympathiek album afgeleverd, dat met beide benen in de traditie staat. Niet hemelbestormend of vernieuwend, maar er wordt hier wel met veel passie en overtuigingskracht gemusiceerd en dat is heel wat waard.

Het tweede kwartet bestaat uit vier Italiaanse musici: saxofonist Adrea Buffa — hier zowel op alt- als tenorsax, pianist Stefano Battaglia, bassist Fiorenzo Bodrato en drummer Dario Mazzucco. Hun cd 'Pow-Bee' met een lengte van ruim 75 minuten! Gaandeweg het nummer loopt de druk op en raken Buffa en Battaglia verwikkeld in een speels duel, waarbij Battaglia's aanslagen Buffa tot intens saxspel verleiden.

Ook in 'Messa Nera' verkeren we in Italiaanse sferen. Hier weet Battaglia te overtuigen met een zangerige, melodische en licht weemoedige pianopartij, terwijl Buffa verderop een intense, bij tijd en wijlen dramatisch klinkende solo blaast. Geleidelijk verandert het album van karakter. Zo zijn 'No Sugar, Please' en 'Tapioca Dance' veel meer vrije improvisaties en ontbreken de Italiaanse roots hier nagenoeg. Wel kruipt in 'Tapioca Dance' de blues erin, een mooi einde inluidend.

Daarnaast zoekt het kwartet van Buffa en Battaglia net iets meer de randen op, musiceert het net iets feller, iets meer op het scherp van de snede en intenser, waardoor dit album je als luisteraar meer weet te raken. Labels: cd. Van maandag tot en met zaterdag treedt hij op met een groot gezelschap improvisatoren voor een show van 75 minuten per avond.

Incubate gaat als u dit leest nog even door, tot en met zondag, en brengt nog veel moois. Ook Fire! Klik hier voor een fotoverslag van Incubate in Paradox op dinsdag 15 september door Paul Janssen. Emmanuel Baily, zondag 13 september , Bleek, Sint-Niklaas Bleek, gevestigd in een voormalig handelspand in Sint-Niklaas, wil zich opwerpen als toevluchtsoord voor muziek, illustratie, feest, schilderkunst, fotografie en alles wat zich met een artistieke dynamiek aandient.

Low budget en low profile profileert Bleek zich ook als een plek waar kwaliteit kan bovendrijven. In het soloproject BASta! Dit seizoen geeft Vanvinckenroye onder de naam 'BASta! De concerten vinden plaats iedere 13e van de maand, van september tot januari, ergens in de regio Sint-Niklaas. De aftrap werd gegeven in Bleek, met gitarist Emmanuel Baily als gast. Emmanuel Baily kennen we als gitarist bij Wang Wei, waar hij jazz, hedendaagse en andere muziek complexloos met elkaar mengt.

Tijdens andere nummers maakte hij met mate gebruik van een resem effecten, die vooral nuance toevoegden aan zijn spel. Patserig werd het nooit, ingetogen intens des temeer.

Iets later op de avond werd een lange improvisatie gespeeld, waarbij de nodige ruimte gelaten werd voor een solo introductie van bassist Joris Vanvinckenroye. Hij leek te starten met een knipoog naar Bach, om daarna via een uitgeschreven compositie een nieuwe wereld in te trekken, die mede vorm gegeven werd door het gitaarspel van Baily.

Zowel de bassist en gitarist maakten gebruik van extended techniques uit de nieuwe muziek. De sterkte van Vanvinckenroye kwam tot uiting in een andere improvisatie. Hij begon met een ritmisch motiefje, dat hij via een loop hergebruikte als achtergrond om er een tweede mooie lijn zowel qua vorm als klank aan toe te voegen. Ongemerkt werden nog een paar andere lijnen in het geheel geweven en voor je het besefte speelde Vanvinckenroye solo wel een heel orkestraal stuk.

Het concert eindigde met een zweterig huppelende bossa, geschreven door de gitarist. Het duo Bailey-Vanvinckenroye zorgde voor een intrigerend mooie avond. De twee muzikanten lieten elkaar de nodige ruimte, hadden oor voor elkaar en vonden een gemeenschappelijke grond in hun zin voor melodie, waardoor ook langere improvisaties steeds toegankelijk bleven. Benieuwd wat die ontmoeting brengt.

Wordt vervolgd, in Sint-Niklaas en het weide hinterland. Deze recensie verscheen eveneens op Jazz'Halo. Klik hier voor foto's van dit concert door Cedric Craps. En hier vind je foto's van de voorafgaande repetitie door Jana Arns.

Iwein Van Malderen, Het septet stelde ze voor op Jazz In 't Park in Gent. Postma won onlangs de Boy Edgarprijs. Een voorproefje. Klik hier om de uitzending te beluisteren. Labels: jazz rules , jazzradio. Maar het spektakel komt zeker niet alleen van tenorsaxofonist en powerblazer John Dikeman. Het ritmetandem, bestaande uit bassist William Parker en drummer Hamid Drake, trekt een ritmische structuur op waar je eveneens niet bij stil kunt blijven zitten.

Aan alles is te merken dat de leden van dit trio - hun nieuwe cd 'Live At La Resistenza' verscheen onlangs bij El Negocito Records - volledig aan elkaar gewaagd zijn. Vooral in de heftige momenten als Drake zowat het huisdrumstel van het Bimhuis aan gort slaat en Dikeman scheurend en gierend net niet uit de bocht vliegt, terwijl Parker woest groovend de benodigde structuur aanbrengt.

Tussen het muzikale geweld klinkt de weemoed door, schrijnt en schuurt het. Bijzonder zijn ook de momenten waarop het ritme volledig wordt uitgeserveerd en waarin Parker plukkend en trekkend aan zijn snaren om het strakke ritme van Drake heen danst.

De set na de pauze kent, in ieder geval in het eerste deel, een ander karakter. Drake begeleidt zichzelf op een handtrommel, in een zeer snel ritmisch patroon, terwijl hij een Tibetaans gebed zingt. Je hoeft de tekst niet te kunnen verstaan om te weten dat dit een lied is waarin de kern van het bestaan wordt geraakt.

Dat krijg je wel mee dankzij de smartelijke wijze van zingen. Dan valt Parker in, hier op schalmei, een even klagelijk en smartelijk geluid voortbrengend. De basdrone die Dikeman met circulair breathing -techniek op de achtergrond uit zijn tenorsax perst, maakt het geheel compleet.

En als hij vervolgens dichterbij komt, blaast hij een bijzonder stemmige partij. En zoals gieren om hun prooi cirkelen, zo cirkelt Parker even later, solo, om het ritme heen. Aanzetten zijn het, voorzien van veel stiltes. Even rauw, lyrisch, ontwapenend en rechtdoorzee als altijd. En dan die solo van orkaan Drake. Genadeloos geselt hij zijn snaredrum in een overweldigend ritme. Klik hier om ze te bekijken. De liefde heeft geleid tot een album vol latin jazz dat de toepasselijke naam 'Transatlantic' draagt, met op de hoes een oceaanstomer badend in tropisch geel licht.

Het kwintet grijpt terug op de traditie van eind jaren 60, toen jazz en latin succesvol met elkaar werden vermengd door musici als Stan Getz, Joao en Astrud Gilberto, Antonio Carlos Jobim en de hierboven genoemde Cal Tjader. Maar de kracht van Compro Oro ligt erin dat het kwintet niet in de traditie blijft hangen.

Integendeel, daar zijn deze Vlamingen te dwars voor. Zo kent 'Hire Desire' ook zeker invloeden uit de Ethiopische jazz van Malatu Astatke, met name in het laidback en tegelijkertijd puntige gitaarspel van Bart Vervaeck. In 'The Cuban 5' kunnen de twee slagwerkers, percussionist Robbe Kieckens en drummer Frederik Van Den Berghe, hun kunsten optimaal voor het voetlicht brengen, terwijl bassist Mattias Geernaert een serie ritmische grooves toevoegt.

Het is goed soleren voor Vervaeck op een zo aanstekelijke beat. De bijdrage van de vibrafonist is kleurrijk en precies, die van de gitarist gruizig en vol spanning.

In 'Voodoo Valley' valt de gastbijdrage van Nathan Daems op; hij blaast een zinderende solo op de washint — een etnische fluit.

Manolo is hier de 'drijvende kracht'.. Een verstillend stuk, een diepe duik Waarna van de weeromslag verrassend levendig afgesloten wordt met ESDA', feestelijk swingend met eerst Ben op z'n alto waarna Gusto daar sprankelend op ingaat. De drumsolo van Marek Patrman gaat dan even later een wat klassieke finale vooraf. Eigenlijk nogal onverwacht maar niet minder in dank aanvaard, deze uptempo track!

You, Sluijs, Cabras and Patrman really express this essence with joy, passion and energy. De Italiaanse bassist Manolo Cabras speelt al meer dan 20 jaar aan de zijde van Pirodda. Cabras speelt concerten en nam cd's op met o.

Het pianospel van Pirodda vaak simpel en melodisch, maar bij momenten ook onstuimig en nerveus valt opvallend goed samen met de muzikale gevoeligheid van Ben Sluijs.

Het contrast tussen deze twee werelden maakt hun muziek heel open en onvoorspelbaar. Cabras en Patrman, die zowel een toonaangevende dan wel ondersteunende rol kunnen aannemen, zorgen ervoor dat piano en sax een maximale vrijheid genieten. Kortom, het Augusta Pirodda Quartet maakt muziek dat voortdurend evolueert en zich voedt met de creativiteit van alle muzikanten.

Hij speelt weinig, maar welgekozen noten. Pirodda is een vastberaden improvisateur die op het moment vertrouwt. Streaming and Download help. Report this album or account.

If you like A turkey is better eaten, you may also like:. A Swiss jazz septet weaving quirky vocal textures into tropical jazz journeys, swinging from deep to playful.

Share your post with your fan club! Sign up to discover your next favorite restaurant, recipe, or cookbook in the largest community of knowledgeable food enthusiasts. She commented that she bought it because she couldn't find a 26 lb. I told her that she was making a superior choice, but when I thought about it, was she? I like their chickens, but have never had their turkeys.

Get inspired by the five most popular game day Sign up for our newsletter to receive the latest tips, tricks, recipes and more, sent twice a week. You may unsubscribe at any time.

Dec 23,  · Goose meat is more oily - it is delicious, but modern people may find it too greasy. Back in the middle ages, when people were short on fat in their diet, it was considered wonderful for its greasiness. The hungrier you are, the better it tastes. It's more expensive than turkey, but cheaper than steak. You should try it.

Share it :

Tags :

Oppps! Empty"


Sorry!No related Post.

oohani_s comments
  1. In the U.S., this title is held by Sean O'Malley of Boston and Tim Dolan of New York, among others. These officials — subdivided into deacons, priests, and bishops — may manage a department of the Curia and are responsible for electing the pope. Name these leaders of the Catholic Church who wear .
  2. TURKEYS GO ON STRIKE tells the story of a group of minorities (Turkeys) fighting against oppression, brutality and for equality from Humans. This satirical piece is a full-length musical featuring music with genres ranging from Hip Hop to Pop to 60's Doo-Wop & classic Musical Theatre ballads and opens up a discussion on very prevalent social issues.
  3. augusto pirodda quartet: a turkey is better eaten (, cd, bel, el negocito records enr) Born in Italy in , pianist and composer Augusto Pirodda moved to The Netherlands in to study at the Den Haag Conservatory. In he moved back to Italy, only to return to The Netherlands in Nowadays, he's living in Brussels.
  4. Tis better to have eaten something and thrown it up and then eaten it again than never to have eaten it at all. More information Find this Pin and more on Dog Stuff by Stacey Walker.
  5. one year ago, today, i was eating pasta in an italian restaurant, with a friend, and messaged you a poem by Frank O’hara.
  6. • a better understanding of the kinds of information test users need and want from the TOEFL test • a better understanding of the technological capabilities for delivery of TOEFL tests into the next century Monographs 16 through 20 were the working papers that laid out the TOEFL conceptual.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *